#تمامن_شخصی

ممنون از تو زمان عزیز که با گذرت و این ما را به آخر رساندن هایت،مفتول علامت سوالهای در هم تنیده شده را باز می کنی. ممنون از تو که با رد شدن های جانگیرت چیزهایی حالی آدم می کنی که آدم حاضر است جانش را هم به پایت بدهد.

این آدم ها،این ادا ها،این ویترین ساختن ها.... می بینی؟ چه قدر آدم های واقعی و دنیاشان با آنچه ساخته اند برای ما فرق دارد؟ می بینی دو نیمه ی مساوی کردن شان را بابت شیشه پاک کن زدن روی ویترین لعاب دارشان را؟ مسخره است. خیلی مسخره،خیلی گنگ،خیلی گند.

دنیای جدا کرده و کرکره زده ام را می پرستم. دنیای تمامن شخصی. دنیایی که نه عصبی ام می کند،نه اشکم را در می آورد و نه مرا می کشد.

پی نوشت:حال خوب و بد بیشتر خنثی.