من آدم حسودی هستم؟ این اواخر که علتی برای عصبیت ها و اشک های سُـر سُـری ام پیدا نمی کنم،به این نتیجه رسیده ام که لابد من موجودی سرشار از حسادت و بخل و عقده های ناگشوده ای هستم که مرا وا می دارند مدام با خودم بجنگم و دست آخر بزنم خودم را از وسط دو نصف کنم. مدام دست هایم یخ باشند و در روز چند بار زردآ...

آخر هر هفته منتظرت هستم که بیایی. دلم را خوش می کنم که مسیج میدهی و خبرم می کنی که میخاهی بیایی. ولی هفته ها می گذرد و من در انتظاری پوچ خشکم می زند. از سر می گیرم...

ممنون از تو زمان عزیز که با گذرت و این ما را به آخر رساندن هایت،مفتول علامت سوالهای در هم تنیده شده را باز می کنی. ممنون از تو که با رد شدن های جانگیرت چیزهایی حالی آدم می کنی که آدم حاضر است جانش را هم به پایت بدهد. این آدم ها،این ادا ها،این ویترین ساختن ها.... می بینی؟ چه قدر آدم های واقعی و دنیاش...

چشم های باز و لب های بسته و لامپ های خاموش. سکوت و نور نارنجی رنگ چراغ خاب. حوالی صبح صدای گنجشک های نشسته بر روی درخت انار. گز گز پاها و درد گرفتگی شانه ها. صدای پیچش روده ها در هم. پی نوشت: باشد که کامیاب شوم.

و آن قدر احساس پوچی و تنهایی درهم بکوباندم که از همه ی آدم ها متنفر باشم. از همه شان. صداشان و حرکاتشان آزاردهنده باشند و مرا تا سر حد بهداد شدن ببرد. بهداد وار حمله کنم،داد بزنم،نفس نفس بزنم و روحیه شان را تخریب کنم. سر درد بگیرم،بی انگیزه تر از همیشه در خود بلولم و بهداد وار همه را عاصی کنم. این ر...

با هر بار پلی شدن شان تا خود خلسه پیاده بروم و برگردم و دوباره همان جای همیشگی باشم. بعد از چند ماه و اندی تازه متوجه شوم که مهبد است نه مهدی و دل خوش به این که هر بار پلی شدن شان چیزی بر من افزوده. خوش حال از سرشار بودنم دوره کنم ترک ها را و در خود فرو روم. سکوت آبی با طعم پایه بلند...

چه قدر زیادن آدم هایی که من فکر می کنم از من خوش بخت ترند و حالشان خوب است. این آدم می تواند یک دختری باشد که دغدغه های مالی ندارد،می تواند دختری باشد که از ظاهرش به طور نسبی رضایت داشته باشد،می تواند دختری باشد با امید به زندگی بالا و کلی ایده برای بهتر کردن اوضاع زندگی اش . آدم هایی که من فکر می ک...

می خواستم امروز به جای نوشتن شروع کنم صدامو ضبط کنم و بدون ترس حرف هایی که می خوام رو بگم. اما سه تا کلمه بیشتر نتونستم بگم. ذهنم منسجم نشد و ترسیدم حرف هایی بزنم که بعد ها دوسشون نداشته باشم. نوشتن هم همینه،ممکنه بعد از تموم شدن جمله هام،وقتی برمی گردم بخونمِ شون اصلا دل چسب نباشه و اون حسی که میخو...